در آغاز عصر مسیحیت، راهبی یونانی به نام اواگریو دُ پونتو فهرستی از هفت گناه کبیره ارائه داد تا تمایلات منفی اصلی انسان را تعریف کند. ارتکاب هرکدام از این گناهان، می‌توانست انسان را به جهنم محکوم کند. پاپ گرگوری اولین تغییرات را در قرن شانزدهم در فهرست گناهان کبیره داد و فهرستی هفتگانه و رسمی از این گناهان منتشر کرد. در فهرست او، «اندوه» دیگر گناه محسوب نمی‌شد و جایش را به «شکم پرستی» داد. این گناهان عبارتند از:

۱. شهوت (Lust)

۲. شکم پرستی (Gluttony)

۳. طمع (Greed)

۴. تنبلی (Sloth)

۵. خشم (Wrath)

۶. حسادت (Envy)

۷. غرور (Pride)

هفت گناه کبیره از موضوعات مورد علاقه در وعظ و خطابه‌ها، نمایشنامه‌های اخلاقی و هنر اروپای قرون وسطا بوده‌است.

گناهان کبیره و هفتاد بار سنگ زدن در مراسم حج

حج ات را در روحت برپا کن

عرفه ات را با شناخت خویشتن ات آغاز کن

سنگریزه های صحرای دلت را آرام و دقیق، دانه دانه بر دامن بریز و لبیک گویان به رَمی جمرات درونت برخیز

نه فقط بر سه شیطان و نه فقط هفت بار که بر هر چه شیطان در قلب و روحت خانه کرده هفتاد هزار بار سنگ بزن

جمره ی اول؛ دروغ

جمره ی دوم؛ حسد

جمره ی سوم؛ کینه

جمره ی چهارم؛ آز

جمره ی پنجم؛ بُخل

جمره ی ششم؛ هوس ...

همه را سنگ بزن و از پای درآور و لاشه های متعفنشان را از دلت بروب.

سپس خود را برای امتحانی بزرگ‌آماده کن

تو اکنون ابراهیم(ع) هستی و باید اسماعیل(ع) ات را به قربانگاه ببری و سر بِبُری. اما در این حج، اسماعیل تو نیز خودت هستی. باید از خود بگذری. باید گلوی

منیّت ات را

غرورت را

خودبزرگ بینی ات را

دو رویی ات را

و هر چه رذیله در توست را

با چاقوی ایمان پاره کنی و خونشان را بر خاک صحرای قلبت بریزی. آنگاه آهنگ‌ انسان بودن کنی و هروله ی جانت را به تماشا بنشینی. هروله ای از شک به یقین و از کفر به ایمان

تا از درونت انسانیت بجوشد و روحت با معنای عشق پروردگار بدرخشد...

ای فرزند آدم این روزگار؛ حج تو چه آسان است و چه مشکل. حج تو این است که آهنگ انسان شدن کنی؛ انسان شوی و در این آشفته بازار، بر انسانیت خویش باقی باشی.