در دنیای مدرن و پرهیاهوی قرن بیست و یکم کسب آرامش از طریق حضور در طبیعت در میان شهرنشیان فزونی یافته است به همین دلیل انواع جدیدی از گردشگری مرتبط با طبیعت معرفی شده است . گردشگری کشاورزی با ماهیت طبیعت گرایی از جمله فعالیت‌هایی است که امروزه مورد توجه بسیاری از افراد قرار گرفته است.

در ایران گردشگری کشاورزی با مصوبه هیئت محترم وزیران با موضوع "محیط ها و پارک های طبیعت گردی و گردشگری روستایی و عشایری" در مصادیق تاسیسات گردشگری قرار گرفته است.

دستورالعمل صدور مجوز فعالیت گردشگری کشاورزی و نظارت بر آن در سال 1399 توسط معاونت گردشگری با هدف بهبود معیشت کشاورزان و توسعه پایدار روستایی، حفظ حقوق و منافع مشروع قانونی فعالان بخش گردشگری کشاورزی و استفاده از ظرفیت آنها در جهت پیشبرد اهداف گردشگری و نظارت بر فعالیت و عملکرد آن، کاهش بیکاری و افزایش درآمد روستائیان و کاهش نامطلوب آثار زیست محیطی صادر گردید.

گردشگری کشاورزی شامل فعالیت هایی می شود که در آن یک بازدید کننده در مزرعه و یا دیگر محیط‌های کشاورزی با اهداف آموزشی و تفریحی یا گذران اوقات فراغت انجام می‌دهد. بنابراین شاخه‌ای از گردشگری روستایی محسوب می شود.

مراکز مرتبط با گردشگری کشاورزی: واحدهای تولیدی کشاورزی اعم از مزرعه، باغات، گلخانه، ماکیان، دامپروری، شیلات، عرصه‌های تولید در فضای باز و بسته و رویشگاه‌های طبیعی که با توجه به جاذبه‌هایی همچون تولید، استفاده خوراکی، دارویی از محصول و صنایع تبدیلی و فرآوری، امکان بهره‌مندی توسط گردشگران را فراهم می‌نمایند زیر مجموعه مراکز گردشگری کشاورزی محسوب می‌شوند.